Poronin

Poronin jest znaną i popularną miejscowością wypoczynkową. Jest położona u zbiegu potoku Poronin i Zakopianka w województwie małopolskim i stanowi wspaniały punkt wypadowy w malownicze rejony Tatr i Podhala.

Wyspecjalizowana kadra prowadzi zajęcia dla początkujących narciarzy w szkole narciarskiej na stacji narciarskiej u Gruloka. Ci bardziej doświadczeni mogą korzystać z wyciągu narciarskiego i naświetlanego stoku.

W miejscowości działa szeroka i zróżnicowana baza noclegowa. W ofercie Poronina są takie obiekty noclegowe jak pokoje, domki, agroturystyka, wille, pensjonaty, apartamenty, kwatery i wiele innych.

Architektura Poronina wpisuje się w klimat Podhala i jego kultury materialnej. Powstaje on poprzez połączenie tradycji ludowych, w tym kuchni regionalnej i zabudowy z nowoczesną infrastruktura turystyczną.

Białka Tatrzańska

Białka Tatrzańska to atrakcyjna miejscowość turystyczna w województwie małopolskim. Znajduje się nad rzeką Białką i doskonale nadaje się na punkt wypadowy w Tatry, na Podhale i do okolicznych miejscowości.

Miejscowość posiada rozwiniętą i rozbudowaną bazę noclegową i gastronomiczną, która zaspokoi potrzeby noclegowe i kulinarne wczasowiczów. Znajdą oni przytulne miejsca noclegowe w pensjonatach, willach, kwaterach, domkach letniskowych, gospodarstwach agroturystycznych i pokojach gościnnych.

Potrawy regionalne Podhala są przygotowywane według tradycyjnych receptur i z wyselekcjonowanych składników dzięki czemu posiadają niepowtarzalny smak i aromat. Zaliczają się do nich kwaśnica, moskol i oscypek. Skosztujemy ich w lokalach w Białce Tatrzańskiej.

Styl architektoniczny w jakim wykonana jest zabudowa Białki Tatrzańskiej nosi nazwę zakopiańskiego. Czerpią z niego też inne podhalańskie miejscowości, a jego twórcą był Stanisław Witkiewicz.

Kościelisko

Kościelisko jest popularną miejscowością wypoczynkową w województwie małopolskim, zlokalizowaną na Pogórzu Gubałowskim i w Rowie Kościeliskim. Stanowi znakomitą bazę wypadową w Tatry i na Podhale.

Miejscowość dysponuje bogatą i zróżnicowaną ofertą gastronomiczną i noclegową, która zaspokoi potrzeby każdego turysty. Noclegi znajdziemy w pensjonacie, pokoju gościnnym, domku letniskowym, kwaterze czy willi.

Okres zimowy jest najlepszym czasem na wycieczkę do Kościeliska. Działa wtedy ośrodek narciarski Pod Butorowym z trasami narciarskimi i wypożyczalnią sprzętu, a warunki do jazdy są znakomite.

Miłośnicy zabytków będą zachwyceni tym, co Kościelisko ma do pokazania. Szczególnie polecamy im zobaczyć kościół św. Kazimierza Królewicza. W projektowanie świątyni byli zaangażowani wybitni artyści, a efekt robi robi wrażenie.

Szaflary

Szaflary są jedną z najpopularniejszych miejscowości wypoczynkowych w województwie małopolskim. Leży na Pogórzu Bukowińskim i doskonale sprawdza się jako baza wypadowa na Podhale.

Miejscowość dysponuje świetnie rozwiniętą i dopasowaną do potrzeb turystów bazą noclegową, która obejmuje takie obiekty noclegowe jak pokoje gościnne, wille, domki letniskowe, kwatery czy pensjonaty.

Ta atrakcyjna miejscowość posiada dwa ośrodki z basenami ogrzewanymi wodą geotermalną. Tym, którzy preferują kameralny odpoczynek polecamy Termy Szaflary, które oferują znakomitej jakości wodę.

Termy Gorący Potok są natomiast rekomendowane osobom, które cenią sobie różnorodny wybór atrakcji. Ośrodek posiada sauny, łaźnie, tężnie solną i aż 22 niecki basenowe zasilane wodą geotermalną.

Apartament Skandynawska Prostota

Kościelisko to popularna miejscowość podhalańska. Leży w Rowie Kościeliskim i na Pogórzu Gubałowskim, co sprawia, że jest rewelacyjnym miejscem na wypady w Tatry i na Podhale.

Oferujemy przytulny, dwupokojowy apartament z basenem, sauną, udogodnieniami dla dzieci, Wi-Fi i kartą tatrzańską. To wyśmienite miejsce na wypoczynek dla rodzin z dziećmi.

Kościelisko posiada ciekawe zabytki, a na największą uwagę zasługuje budowla, przy której dekorowaniu pracowali tacy artyści jak Eugeniusz Wesołowski i Stefan Matejko. Mowa o kościele św. Kazimierza Królewicza.

Posiadamy salon z centralnie usytuowanym stołem, kaflowym kominkiem, TV, kanapą oraz funkcjonalnie urządzonym aneksem kuchennym, w którym można przygotować większość posiłków.

Podhale słynie z dostępu do imponujących gór i świetnych warunków do uprawiania narciarstwa. Jednym z miejsc, które umożliwiają zabawę na śniegu jest stacja narciarska Pod Butorowym z wypożyczalnią sprzętu.

Sypialnia posiada dwa pojedyncze łóżka, które można zestawić w łoże małżeńskie zapewniające wypoczynek po aktywnie spędzonym dniu. Nasi goście mają do dyspozycji łazienkę, w której można korzystać z pralki.

Bańska Niżna

Niedaleko Poronina na Pogórzu Gubałowskim jest położona piękna, mała wioska podhalańska. Bańska Niżna jest zamieszkana w dużej mierze przez górali dzięki czemu odwiedzający ją zetkną się z niezwykłą, ciągle żywą kulturą góralską.

Jednym z jej przejawów jest oczywiście specyficzną gwara, którą usłyszymy spacerując po tej urokliwej miejscowości, pielęgnowane są także zwyczaje i tradycje góralskie, dzięki czemu można się tu poczuć jak wśród dawnych mieszkańców Podhala.

Obecnie Bańska Niżna kojarzy się przede wszystkim jako miejscowość turystyczna o doskonałej lokalizacji, dzięki czemu jest często wykorzystywana jako baza wypadowa w Tatry i na Podhale. Wieś jest ogrzewana wodami geotermalnymi.

Z basenów napełnionych wodą ze źródeł geotermalnych skorzystamy w pobliskich Szaflarach, gdzie mieszczą się dwa takie ośrodki. Ponad 300-letnia kuźnia to najbardziej znany zabytek miejscowości. Wykuto w niej miecz upamiętniający 500-lecie bitwy pod Grunwaldem.

Oscypki – wizytówka Podhala

Podhale a szczególnie Tatry to tereny które sprzyjają odpoczynkowi i wszelkiego rodzaju turystyce. W czasie pobytu w tych okolicach, każdy powinien spróbować oszczypka – w gwarze podhalańskiej oscypka – twardego, owczego sera solonego i wędzonego, kształtu baryłkowatego o zwężonych końcach, wyciskanego w drewnianych często rzeźbionych artystycznie formach; właśnie wyrabianego na Podhalu. Podhale noclegi
Co roku w okresie wiosennym odbywa się redyk, czyli wypędzanie stad (kierdli) owiec na pastwiska górskie tj. hale na okres lata. Redykiem nazywa się także ich powrót z wypasu w jesiennej porze (zwykle ma to miejsce pod koniec września). W tym czasie owcami na halach opiekują się juhasi (młodsi pasterze), którzy mają do pomocy młodych chłopców tzw. honielników. Juhasi i honielnicy podlegają bacy (starszemu pasterzowi owiec i zarządcy szałasu), który wyrabia ser. Wszyscy wówczas mieszkają w szałasie. Ich codzienna praca polega na wypasaniu owiec, ich udoju, wyrobie sera i żętycy.
Do podstawowych sprzętów służących do przechowywania i gotowania mleka przy wyrobie sera zalicza się: gielety – duże drewniane naczynia, zwężające się ku górze, służące do dojenia owiec; puciery – naczynia używane do zlewania mleka z udoju, a także przy wyrobie sera oraz do przechowywania kwaśnej żętycy; saty (powąski) – kwadratowe białe płótna, służące do cedzenia mleka; obłonki – specjalne drewniane obrączki, które podtrzymują satę; werule – trzepaczki do bełtania ściętego mleka; cioski – do mieszania żętycy; grudziorki – płachty lniane, w których obcieka świeży ser; wanechy inaczej ochle – duże okrągłe łyżki.
Natomiast przy wyrobie sera używa się jeszcze cerpoka (czerpaka) do mierzenia sera przy wyrobie oscypków. Z wypasem owiec w górach, kojarzone są głównie oscypki, robione z owczego sera w następujący sposób – po ścięciu się mleka, ser zbiera się w jeden bundz, który baca nakłada po kawałeczku do przygotowanego wcześniej cerpoka, w którym wyciska serwatkę a jednocześnie odmierza potrzebną ilość sera do jego wyrobu.
Gdy ser jest dostatecznie wygnieciony, baca wyjmuję go z cerpoka na dłoń i formuje w kulę i wkłada ją do gorącej wody. Po sparzeniu, od 5 do 10 minut, wyjmuje ją i wygniata z niej w dalszym ciągu serwatkę, parząc co kilka minut, aby ser nie wystygł. Pod wpływem parzenia i wygniatania ser robi się miękki, elastyczny i zwarty. Gdy ser jest dostatecznie twardy, juhas przekłuwa kulę cienkim drutem i nadal wygniata serwatkę, która spływa ze środka po drucie. Przekłutej kuli juhas nadaje powoli kształt owalny oraz zakłada na środkach sera obrączkowatą, dwudzielną foremkę, a wystające końce sera formuję w stożki. Gdy końce są już dostatecznie uformowane, wyjmuje drut. Gotowy, z odciśniętym wzorem oscypek jeszcze raz jest parzony, a potem płukany w zimnej wodzie. Ładnie zrobiony oscypek jest przedmiotem dumy pasterzy.
Najtrudniejszy jest wyrób oscypka bogato zdobionego. Poza tym przez cały rok wyrabiane są oscypki z sera krowiego w podobny sposób.
Po zrobieniu porcji oscypków układa się je w specjalnym żłobie z rosołem (tj. silnie przesyconym roztworze soli kuchennej), gdzie leży około doby. Sól wyciąga z sera wodę. Stopień nasycenia poznaje się po tym, iż oscypek powinien w rosole pływać. Moczenie w roztworze soli tzw. bejcowanie, przyczynia się do równomiernego zasolenia sera, lecz on pokrywa się od tego grubą i twardą skórą. Po zasoleniu serki układane są pod dachem szałasu, gdzie wędzą się w dymie ogniska. Oscypek musi być wędzony od 3 dni do dwóch tygodni. Z resztek sera, którego nie starcza już na zrobienie oscypka, wyrabiane są małe serki tzw. redykołki o różnych kształtach (np. kaczki, jelenia, owcy, parzenicy – w kształcie serca). Redykołki są rozdawane przez bacę znajomym jako upominki podczas jesiennego redyku.